Styl ukiyo-e wyrósł z tradycji yamatoe, czyli z rodzimego malarstwa japońskiego. Dosłownie „ukiyo” znaczy krótkotrwały, przemijający
świat, a „e” to obraz, jednak nazywa
się je „obrazami płynącego świata”.
Terminem tym określa się szkołę i styl w malarstwie oraz drzeworycie japońskim,
rozkwitły w okresie Edo (1603-1868) i trwający do połowy XIX w. Choć sam termin ukiyo-e
po raz pierwszy pojawił się dopiero w 1682 r. w powieści „Koshoku ichidai otoko” (pol. „ Doskonały kochanek”), której autorem
był popularny wówczas pisarz i poeta Saikaku
Ihara.
